Stop met ‘je mannetje staan’

Op social media wordt vaak gezegd dat we terug moeten naar de opvoeding van onze kinderen (lees: onze zonen?) om seksueel overschrijdend gedrag in de kiem te smoren. Blijkbaar hebben we daar iets in te halen.

“We’ve begun to raise daughters more like sons… but few have the courage to raise our sons more like our daughters.”
― Gloria Steinem

Maar hoe zit dat eigenlijk met onze vrouwen?

In mijn netwerk zie ik twee uitersten. Aan de ene kant vrouwen die allergisch zijn voor termen als ‘powervrouw’ en ‘ballen hebben’, en die kiezen voor authenticiteit en verbinding. Aan de andere kant vrouwen die hun mannetje staan, stevig opereren en zich moeiteloos staande houden in een masculine omgeving.

De vraag is: mogen vrouwen gewoon zichzelf blijven? Of worden ze dan ondergesneeuwd?

Mogen we onze feminiene kwaliteiten tonen — verbinding zoeken, luisteren, er verzorgd uitzien, soms geraakt zijn?  Of leren we dat we moeten meespelen in het spel van de ‘guys’: stoer zijn, carrière maken, bluffen, ons niet laten onderbreken?

Of… is dit een valse tegenstelling?

We weten dat diverse teams beter presteren. Dus waarom blijven we dan hangen in dit of-of-denken? Wat als mannen én vrouwen hun authenticiteit behouden — en tegelijkertijd leren van elkaar?

Wat als mannen minder interrumperen, beter luisteren en meer verbinding zoeken? En wat als vrouwen het spel van zichtbaarheid en positionering bewuster spelen, zonder zichzelf te verliezen?

Wat zou dat doen met een gemiddelde werkdag?

(En nee, dit gaat niet over de mensen die dit al goed doen.)