We ‘moeten’ zoveel!

In deze blog deel ik een fragment uit mijn boek Hoezo, Teveel Vrouw?

Het is een verhaal over hoe ‘moeten’ zich langzaam vastzet in het leven van veel vrouwen. Over aanpassen, inslikken en sterk blijven — tot het niet meer gaat. Niet omdat ze het niet aankunnen, maar omdat ze zichzelf onderweg kwijtraken.

Mieke staat niet op zichzelf. Ze is geen uitzondering, geen zwaktebod en zeker geen ‘te gevoelig type’. Ze is het resultaat van jarenlang aanpassen, inslikken en moeten.

Brené Brown verwoordt dit mechanisme treffend:

“Fitting in is about assessing a situation and becoming who you need to be to be accepted. Belonging, on the other hand, doesn’t require us to change who we are.”
— Brené Brown

Veel vrouwen vinden vaak dat ze dingen moeten. Het is opmerkelijk dat de vrouwen die ik in mijn praktijk zie geen mogelijkheden meer zien, terwijl ze zelf de regie in handen kunnen nemen. Het is zoals het glas halfvol of halfleeg. Je kunt je ook afvragen waar de kraan is. Als je dit snapt, dan ziet de wereld er echt anders uit.

Neem Mieke. Ik had haar een maand eerder telefonisch gesproken voor een intake. Ze wist niet meer wat ze wilde. Ze zat nu al ruim tien jaar bij hetzelfde bedrijf. Nu ze 55 was en nog zeker twaalf jaar ‘moest’, twijfelde ze aan wat (nu), hoe (dan) en wanneer. Bovendien had ze nergens meer zin in of energie voor.

In de eerste coachingsessie zag ik op het scherm van mijn laptop een goed verzorgde dame, die alles in zich leek te hebben om succesvol te zijn in het leven, maar die er gespannen en onzeker bij zat.

Mieke praatte veel en snel. Haar blik was snel afgeleid en ze oogde nerveus. Als ze sprak over de toxische omgeving waarin ze werkte, oogde ze vermoeid en lusteloos. Haar huid zag er grauw uit en ze had diepe, blauwe kringen onder haar ogen.

De omgeving waarin ze werkte, was macho. “Een apenrots!”, zei ze. Ze leek zich te verbijten als ze erover sprak. Haar manager Henk, de gorilla van de apenrots, luisterde niet naar haar en liep over haar heen, zo vertelde ze me. Ze had verwacht dat ze na al die jaren van trouwe dienst en goede prestaties toch wel recht had op een promotie. In het laatste functioneringsgesprek was dat echter voor de vierde keer achter elkaar geen werkelijkheid geworden.

Als er grapjes over haar werden gemaakt in een managementteamvergadering, verwachtte ze dat Henk het voor haar opnam. Er werd echter alleen maar gesproken over verkoopcijfers. “Oppervlakkig gedoe zonder diepgang.” Het enthousiasme van tien jaar geleden was ongemerkt verdwenen.

Ze twijfelde over haar functioneren en durfde haar mond niet meer open te doen tijdens zo’n meeting met de mannen. Ze lachte mee, maar huilde diep van binnen. Wat zouden ze niet van haar denken als ze ‘weer een domme opmerking’ zou maken?

Moedeloos werd ze ervan. En thuis werd het er niet leuker op. Ze sleepte zich na een lange werkdag van 9 à 10 uur werken naar huis, waar haar man op haar en de warme avondmaaltijd wachtte. Ze was soms zo moe dat ze, nadat ze de vaat in de vaatwasmachine had gezet, al vroeg naar bed ging.

Dit was niet bevorderlijk voor haar relatie, zo zei ze me. Soms spraken ze elkaar een paar dagen niet. Ze was regelmatig de eerste op kantoor om vergaderingen voor te bereiden en de laatste die het licht uitdeed.

Benieuwd naar het hele verhaal, de patronen eronder en wat er mogelijk wordt als vrouwen weer regie nemen? Lees dan mijn boek Hoezo, Teveel Vrouw?