Excelleren met vrouwelijkheid

‘Dit boek is niet voor watjes. Het is geschreven voor vrouwen die wat willen bereiken in hun werkende leven.’ Zo begint De zeven ondeugden van vrouwelijke managers van Ellen Söentken. Mijn nieuwsgierigheid werd meteen getrokken door deze titel. Die van jou toch ook, Sister? Ik voel me persoonlijk niet aangesproken door het woord watjes. Anders zou ik ook geen blogs en columns schrijven voor mijn Sisters over sisterhood en female empowerment. Dat heeft namelijk niets met watjes te maken en alles met kracht en verbinding.

Ellen heeft haar boek ingedeeld in drie delen: De zeven hindernissen, De zeven ondeugden en In zeven stappen naar de top. Nu ben ik niet iemand die per se van voren naar achteren leest. Ik ben meer het ongeduldige, nieuwsgierige type. Ik lees de inhoudsopgave en ga gretig op zoek naar de onderdelen die mij het meest aanspreken. Net als in een restaurant. Dan kijk ik eigenlijk meteen naar de desserts. Een grappige anekdote: mijn moeder bestelde ooit onbewust drie desserts — vooraf, als hoofdgerecht en als nagerecht.

Laat ik bij de les blijven, Sister. De zeven ondeugden spreken mij het meest aan. Ik geef het maar meteen toe. En nu ga ik me nóg kwetsbaarder opstellen: ondeugd Verleiden vind ik de spannendste van de zeven. Sister, het begrip verleiden begrijpen wij toch meteen? Wij voelen dit haarfijn aan, of niet soms? Zie je weleens kleine meisjes die precies weten hoe ze zich moeten gedragen om te verleiden? Vaders zijn er vaak opvallend gevoelig voor. Ellen schrijft: ‘Deze vrouwen hebben het.’ Je kent ze wel. Die collega’s waar veel mannen voor vallen en waar menig vrouw jaloers op wordt. Ev’Yan Whitney noemt dit the too much woman. En daar begint het te schuren.

Daniëlle Braun:
“In veel organisaties wordt afwijkend gedrag gezien als lastig, terwijl het vaak juist een signaal is van vernieuwing.”

Ik moet dan meteen denken aan de krabbenmand — of krabbenton, zoals een Sister het noemt. Ik vraag me altijd af: wat betekent te eigenlijk? Te veel, te weinig, te groot, te klein… voor wie? Wie bepaalt dat? Zit daar niet vooral een oordeel in, waarbij de ander zijn eigen ongemak op jou projecteert?

Ellen zegt dat een echte verleidster de aandacht naar zich toe weet te trekken en een groot publiek aan zich weet te binden. Maar er zit ook een gevaar in deze eigenschap. Waar sommige vrouwen jou benijden, zijn er ook mannen die je gaan mijden wanneer jouw verleiding er te dik bovenop ligt. Verleiden op de werkvloer is een taboe. Doseren en timing zijn hier de kunst.

Ellen sluit dit hoofdstuk af met een zelftest. Ben je een ijskoningin of muurbloem, een lekker wijf of een stoeipoes? Ik weet het wel: ik kies voor het lekkere wijf. Iemand die zich durft te laten zien, niet per se aardig gevonden wil worden, haar vrouwelijkheid niet dimt en niet kan verbergen dat ze er is.

Ik wens iedere Sister toe dat zij de vrouw is waarbij ze zich goed voelt. Gewoon een leuk wijf dus. En jij, Sister… welk wijf ben jij?

Gloria Steinem:
“A woman without a man is like a fish without a bicycle.”