Waarom vrouwelijk leiderschap uitput

“Vrouwen zijn veelal betere leiders dan mannen. Vrouwen scoren beter op bijna alle factoren. Zo blijken vrouwen meer strategisch te handelen, innovaties door te voeren en ze hebben betere sociale vaardigheden dan mannen. Bovendien blijken vrouwelijke leiders emotioneel even stabiel als mannen, wat door mannelijke collega’s (ten onrechte) nog wel eens wordt tegengesproken.” (Uit: Vrouwen aan de top presteren beter, Hessel Jan Smink)

Waarom zijn wij vrouwen zulke sterke leiders? En waarom voelt dat voor veel vrouwen helemaal niet zo?

Silvia was al acht jaar CEO van een goedlopend internationaal postorderbedrijf. Het laatste jaar had het bedrijf meerdere grote orders binnengehaald. Een aantal vrouwen in haar team keek enorm tegen haar op. Ze spraken onderling hun bewondering voor haar uit. Hoe kreeg ze het allemaal voor elkaar? Een groot bedrijf runnen én een kind opvoeden. Bovendien had Silvia een bijzondere uitstraling. Ze zag eruit alsof ze zo uit een Vogue-magazine was gestapt.

Hoewel ze een spraakmakende persoonlijkheid was en regelmatig werd gevraagd voor interviews op tv, radio en in serieuze businessmagazines, twijfelde ze vaak aan zichzelf. Ze voelde zich uitgeput. Doodmoe. ’s Ochtends vroeg ze zich steeds vaker af waarvoor ze het allemaal deed. Haar man en kinderen zag ze nauwelijks meer. Een kwart van de maand zat ze in het buitenland. En als ze in Nederland was, waren er lange meetings en zakelijke diners.

Hierdoor moest ze regelmatig blijven overnachten. Vaak sliep ze slecht in zo’n vreemde hotelkamer, na een lange dag met veel meetings en een copieuze maaltijd met te veel drank. Na afloop van het diner namen de mannen vaak nog een drankje aan de bar. Ze wilde niet onderdoen en besloot mee te doen. De volgende ochtend vertelde een knallende migraine haar dat dat geen goed idee was geweest. Met wat extra make-up en zwarte koffie hield ze zichzelf overeind. Ze hield zichzelf voor dat deze dag ook wel weer voorbij zou gaan.

Ze vroeg zich weleens af of ze een sportschoolabonnement had of eigenlijk sponsor was. Haar yogales lonkte, maar met pijn in haar hart besloot ze keer op keer dat ze niet zou gaan. Te laat. Hoofdpijn. Lusteloos. Te veel werk. Te moe. Het schuldgevoel groeide en dus werkte ze nog harder. Het werd een neerwaartse spiraal.

In het buitenland voelde ze zich niet alleen letterlijk ver van huis, maar ook steeds verder verwijderd van haar dromen en idealen. Soms voelde het alsof niet zij, maar de mannen in de Raad van Bestuur werkelijk aan het roer stonden en besluiten namen waar zij niet achter stond. Ze nam zich vaak voor om haar stem meer te laten gelden.

In het vliegtuig terug naar Nederland droomde ze wel eens over een andere wereld. Wat zou ze hier graag met haar vriendinnen over praten. Maar ja, die zag ze ook nauwelijks meer….

Jitske Kramer:
“Veel leiderschapssystemen zijn gebouwd op controle en competitie, terwijl mensen juist floreren bij verbinding en betekenis.”

En daar zit de kern. Vrouwen zijn sterke leiders. Maar ze proberen hun leiderschap vaak vorm te geven binnen systemen die niet voor hen zijn ontworpen. Ze passen zich aan, houden vol, slikken in en negeren signalen van hun lichaam. Tot het niet meer gaat. Leiderschap vraagt niet om nóg meer geven. Het vraagt om keuzes die ook jou in stand houden.

– “I’ve learned that people will never forget how you made them feel.”
(Maya Angelou)